Granica | inne lektury | kontakt | reklama | studia
streszczeniaopracowaniebohaterowieżycie i twórczość autoratest   
Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Lektury -> Granica

Pozostali bohaterowie „Granicy”

© - artykuł chroniony prawem autorskim autor: Dorota Blednicka

Walerian Ziembiewicz

Ojciec Zenona, po stracie majątku swojego i żony, został zarządcą w Boleborzy, należącej do hrabiostwa Tczewskich. Z pietyzmem odnosił się do herbu rodowego swojego i żony, którym zawsze się szczycił. Boleborzą kierował nieumiejętnie, skupiając się na przyjemnościach - polowaniu, piciu i uwodzeniu młodych dziewcząt. Z każdej zdrady zwierzał się żonie, oczekując jej wybaczenia. Żonę kochał szczerze. W rzeczywistości nie robił nic, przez całe dnie kręcąc się bez celu po majątku i strzelając nawet do wron. Wszelkie rachunki i księgi wypełniała jego żona. Twierdził jednak, że jest przywiązany do ziemi i chce na niej pracować po kres swoich dni. J

ego rola sprowadzała się do pilnowania ludzi, by nie kradli własności Tczewskich. Pod koniec życia roztył się bardzo, cierpiał na chroniczny bronchit oraz rozedmę. Choroba uniemożliwiała mu dawne myśliwskie włóczęgi, postanowił więc jeść po pańsku, niezależnie od tego, czy było go na to stać. W powieści to postać, w której Zenon widział tylko wady, lecz w rzeczywistości powielił ten sam schemat zachowania.

Joanna z Niemierów Ziembiewicz

Żona Waleriana i matka Zenona nazywana była przez wszystkich pieszczotliwie Żancią. Wyższa od męża i chuda, z nieco pochylonymi ramionami. Łagodna i pomimo wieku nadal kobieca. Wierzyła w opatrzność Boga i powierzała mu rozwiązanie wszystkich spraw. Dobra i prostoduszna, nie widziała niczego złego w zdradach męża i wybaczała mu wszystko. W Boleborzy zajmowała się kwiatami i całe dnie grała na fortepianie, śpiewając po francusku. Potrafiła jednak skutecznie rządzić służbą. Uważała, że wszyscy ją kochali, tak jak ona kochała i lubiła wszystko. Dla męża była pobłażliwa i wyrozumiała. Po jego śmierci zamieszkała w mieście z synem i synową, którą pokochała i akceptowała bezgranicznie, ciesząc się ich szczęściem. Po śmierci Zenona i wyjeździe Elżbiety za granicę, skorzystała z zaproszenia Karola Wąbrowskiego i przeprowadziła się do kamienicy z wnukiem.


Karolina Bogutowa

Wdowa, pracująca początkowo w mieście jako kucharka. Miała nieślubne dziecko, Justynę. Kiedy okazało się, że jest w ciąży, została zwolniona z pracy u Warkoniowej, co przyjęła spokojnie i z wyrozumiałością. Warkoniowa po latach oceniła ją jako kobietę „przyzwoitą, pracowitą, bardzo przywiązaną ale głupią aż strach”. Dzięki znajomości z ogrodnikiem Borbockim, dostała się do pracy u Tczewskich. Swoje zajęcia wykonywała sumiennie, a jej życie ograniczało się wyłącznie do kuchni, skąd czasami widywała wielki świat Tczewskich i ich znamienitych gości. Tczewscy mawiali, że „jest lepsza od niejednego kucharza”. W wieku pięćdziesięciu lat zaczęła poważnie chorować. Nie mogąc już dobrze pracować dla Tczewskich znalazła zajęcie najpierw u Czechlińskiego, a następnie u Ziembiewiczów, gdzie było jej dobrze.


Zenon Ziembiewicz postrzegał ją jako „grubą i nadąsaną babę, człapiącą po kuchni i podwórzu nogami bosymi, brudnymi i spuchniętymi”. Zostawiła na jakiś czas córkę u Borbockich, a po śmierci starego ogrodnika zabrała ją do siebie. W Boleborzy mogła czasami posiedzieć w ogrodzie i odpocząć. Zbyt późno skierowana do szpitala, zmarła na stole operacyjnym.

Czechliński

Plenipotent, który zajmował się folwarkami Tczewskich. Mężczyzna niewysoki, krępy, o miękkiej i fałdzistej twarzy. Skory do śmiechu i drwin ze wszystkiego. W rzeczywistości prowadził własne interesy i polityczne sprawy. Jeden z założycieli „Niwy”, zaproponował Zenonowi, by pisał do gazety szereg artykułów z Francji. Zamożny i mający wiele znajomości. Podchodził do spraw w sposób kpiący, wzbudził w Zenonie „brudne” zaufanie. Dzięki niemu Ziembiewicz został redaktorem „Niwy”, a potem prezydentem miasta. Prawdopodobnie odpowiedzialny za rozkaz strzelania do robotników podczas manifestacji pod ratuszem.

strona:    1    2    3  




Baza studiów
Kim chcesz zostać?

Zobacz inne artykuły:

StreszczeniaOpracowanie
„Granica” - streszczenie szczegółowe
„Granica” - czas i miejsce akcji
Geneza „Granicy” Nałkowskiej
„Granica” - interpretacja i wieloznaczność tytułu
„Granica” - plan wydarzeń
Główne wątki występujące w „Granicy”
Cechy powieści Nałkowskiej
„Granica” jako powieść psychologiczna – nowatorstwo dzieła
Życiorys i twórczość Nałkowskiej
Obrona i oskarżenie Ziembiewicza
Droga kariery Zenona Ziembiewicza
Obraz społeczeństwa w „Granicy”
Problem moralności w „Granicy”
Filozofia w „Granicy” - „Jakimi ludźmi jesteśmy naprawdę? Czy takimi, jakimi nas widzą inni, czy też takimi, za jakich sami się uważamy?”
Obraz miłości w „Granicy”
Motyw matki w „Granicy”
Motyw żony w „Granicy”
Kariera i władza w „Granicy”
Motyw kobiety w „Granicy” Zofii Nałkowskiej
Motyw choroby, cierpienia, śmierci w „Granicy”
Inne motywy literackie występujące w Granicy
Najważniejsze cytaty z „Granicy”
Bibliografia




Bohaterowie
Zenon Ziembiewicz - charakterystyka
Elżbieta Biecka (później Ziembiewicz) - charakterystyka
Justyna Bogutówna - charakterystyka
Cecylia Kolichowska (z domu Biecka) - charakterystyka
Pozostali bohaterowie „Granicy”





Tagi:
• Ziembiewicz • Zenon Ziembiewicz • Granica Zofia Nałkowska • Granica Zofii Nałkowskiej • Granica opracowanie • Opracowanie Granicy Zofii Nałkowskiej • Streszczenie Granicy • Powtórka z Granicy • Biecka • Warstwy społeczne w Granicy